Συνηθίζει ο κόσμος, καθώς ήδη η νέα γενιά έχει ξεχάσει τι πάει να πει «δικό μου σπίτι».
Σε μεγάλο πονοκέφαλο εξελίσσεται για τον μέσο Έλληνα το κόστος της στέγης.

Τα πανάκριβα ενοίκια καθιστούν απαγορευτικό το να ζει κάποιος μόνο (και άρα να έχει τη μέγιστη δυνατή ανεξαρτησία).

Την ίδια στιγμή προπαγανδίζεται από τα μέσα η…ιδέα της συγκατοίκησης και μάλιστα όχι απαραίτητα με γνωστά πρόσωπα (οικογένεια, φίλους κλπ) αλλά με…αγνώστους!!

Όλο και περισσότεροι νέοι πληρώνουν πλέον ενοίκια με το…δωμάτιο, δίνοντας τουλάχιστον τα μισά από όσα θα διέθεταν αν νοίκιαζαν μόνοι τους ή έστω με άλλο ένα άτομο ένα διαμέρισμα.

Νέα…ήθη λοιπόν σε ό,τι αφορά τη στέγη στην Ελλάδα της κρίσης, όπου «τρύπες» μερικών τετραγωνικών διατίθενται έναντι απαγορευτικού ενοικίου για τον μέσο εργαζόμενο-αυτοαπασχολούμενο: