διότι ασφαλώς δεν πρόκειται περί «ισότητας στην κοινωνία» όπως θέλει να το εμφανίζει αφού αυτή είναι ήδη και σεβαστή και διασφαλισμένη και την ΚΟΑΤΚΙ κοινότητα, αλλά περί κοινωνικής αποσύνθεσης και προσβολής της ανθρωπολογίας και της βιολογίας απ την σεξολόγια..Δείτε το άρθρο του στο liberal

ρόλος της πολιτικής και αποστολή των πολιτικών και της φιλελεύθερης δημοκρατίας είναι να αλλάζουν προς το καλύτερο τη ζωή των ανθρώπων. Όλων των πολιτών. Χωρίς διακρίσεις και διαχωρισμούς λόγω φύλου, εθνικότητας, κοινωνικής τάξης, μόρφωσης, πολιτικών πεποιθήσεων, σωματικής ικανότητας, θρησκεύματος και σεξουαλικού προσανατολισμού. 

Αυτό κάνει το Σχέδιο Νόμου «Ισότητα στον πολιτικό γάμο» που συζητείται από σήμερα στις αρμοδιες επιτροπές της Βουλής και εφόσον υπερψηφιστεί την επόμενη εβδομάδα, θα επεκτείνει τη δυνατότητα σύναψης πολιτικού γάμου και σε πρόσωπα του ίδιου φύλου, εξασφαλίζοντας πέρα από την ισονομία με τα ετερόφυλα ζευγάρια και νομική προστασία των παιδιών τους.

Η κυβέρνησή μας δεν ανακαλύπτει τον τροχό. Δεν επιχειρεί να επιβάλει κάποιο νέο πρότυπο οργάνωσης της οικογενειακής ζωής παρά ρυθμίζει μια υφιστάμενη κοινωνική πραγματικότητα που έχει κατοχυρωθεί ήδη νομικά στην πλειονότητα των κρατών μελών της ΕΕ. Για την ακρίβεια δεν κάνουμε τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από ό,τι έχουν κάνει από τις αρχές του 2000 έως σήμερα 15 χώρες της ΕΕ, 20 της Ευρώπης και 36 σε όλο τον κόσμο. Διασφαλίζουμε, δηλαδή, την ισοτιμία όλων των πολιτών. Δεν αφαιρούμε ούτε επηρεάζουμε τα δικαιώματα των πολλών. Αναγνωρίζουμε δικαιώματα στους λίγους, μεριμνώντας -όπως οφείλουμε- για την προστασία παιδιών σε οικογένειες που έχει διαμορφώσει η ίδια η ζωή. 

Δεν εφευρίσκουμε καταστάσεις αλλά αναγνωρίζουμε υπάρχουσες και δημιουργούμε το θεσμικό πλαίσιο που τις ρυθμίζει.

Παιδιά που μεγαλώνουν σήμερα με δύο γονείς του ίδιου φύλου και δεν αναγνωρίζονται από το σύμφωνο συμβίωσης, ούτε βεβαίως από την πολιτεία, στερούνται της νομικής αναγνώρισης ως προς τον έναν γονέα τους. Αυτό είναι άδικο, γιατί έτσι η Πολιτεία τους στερεί τον έναν γονέα αν χρειαστούν άμεση βοήθεια στο σχολείο, σε περίπτωση ατυχήματος, αν μπουν σε ένα νοσοκομείο, ή στη χειρότερη περίπτωση, αν χάσουν τον νομικά αναγνωρισμένο γονέα τους. Τους στερεί επίσης το κληρονομικό δικαίωμα όσον αφορά τον μη νομικά αναγνωρισμένο γονέα, και το δικαίωμα επικοινωνίας μαζί του ή διατροφής, σε περίπτωση χωρισμού των γονιών. Η ρύθμιση αυτή επομένως εξυπηρετεί πρωτίστως το συμφέρον και τα δικαιώματα των παιδιών που σήμερα δεν αντιμετωπίζονται ισότιμα με τα άλλα παιδιά.

Πέρα δηλαδή απο τη ρητή πρόβλεψη ότι “Ο γάμος συνάπτεται μεταξύ δύο προσώπων διαφορετικού ή ίδιου φύλου” δεν επιφέρουμε καμία άλλη ουσιώδη παρέμβαση στον Αστικό Κώδικα. Μιλάμε φυσικά για πολιτικό γάμο και οχι για θρησκευτικό. Δεν αλλάζει τίποτα ως προς διατάξεις για την υιοθεσία – που θυμίζω οτι επιτρέπεται απο το 1946 σε μια μόνη γυναίκα ή εναν μονο αντρα ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού. Δεν τροποποιείται επίσης καθόλου το πλαίσιο της Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής στη χώρα μας, που ισχύει από το 2002 και αφορά αποκλειστικά γυναίκες εντός ή εκτός γάμου που αποδεδειγμένα δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν. Δεν αντικαθιστίντανται νομικοί όροι όπως η μητρότητα, η μητέρα, ο πατέρας κ.ά, ούτε επ’ ουδενί εισάγονται νέοι, όπως Γονεας 1/ Γονεας 2. Το νομοσχέδιο και η κυβέρνηση δεν παρεμβαίνουν καθόλου στην ανθρώπινη βιολογία. Τα φύλα είναι δυο και αυτό δεν αλλάζει. 

Επιπλέον με στόχο τη νομοθετική διασφάλιση των δικαιωμάτων δυο ομόφυλων συζύγων και των παιδιών που έχουν δημιουργηθεί στο εξωτερικό, το σχέδιο νόμου προβλέπει τη νομική αναγνώριση τόσο του γάμου όσο και της σχέσης με τον γονέα ή τους γονείς τους και στην Ελλάδα, εφόσον αυτή προκύπτει από επίσημα δημόσια έγγραφα ή δικαστικές αποφάσεις. Θα ήταν παράλογο άλλωστε άλλωστε να παντρεύεσαι ή να γίνεσαι γονιός και να αναγνωρίζεσαι ως γονιος εκτός συνόρων και να χάνεις αυτή σου την ιδιότητα όταν περνάς τα ελληνικά σύνορα. Γονείς είμαστε παντού. Επίσης δίνουμε τη δυνατότητα μετατροπής ενός συμφώνου συμβίωσης που έχει συναφθεί στη χώρα μας σε πολιτικό γάμο εφοσον το επιθυμούν οι δυο σύζυγοι. 

Η διάταξη αυτή εκπληρώνει υποχρέωση της χώρας μας που απορρέει από το ελληνικό Σύνταγμα, τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ). 

Όλα τα παραπάνω δεν θίγουν προφανώς σε τίποτα την κλασική -την πυρηνική – μορφή της οικογένειας. Αυτή είναι και θα παραμείνει κυρίαρχη. Όμως η πυρηνική οικογένεια δεν είναι η μοναδική μορφή οικογένειας που χρήζει προστασίας. Δεν πρέπει να ξεχνούμε άλλωστε ότι υπάρχουν και οι μονογονεϊκές οικογένειες που επίσης δικαιούνται και λαμβάνουν αναγνώριση και προστασία. 

Το νομοσχέδιο, ρυθμίζοντας με προσοχή αυτές τις περιπτώσεις, βάζει τέλος στο σημερινό παράδοξο τα μέλη μιας οικογένειας που ζει και αναγνωρίζεται στο εξωτερικό, μόλις έρχονται στην Ελλάδα να θεωρούνται άτομα άγνωστα ή νομικά αόρατα μεταξύ τους, όπως και στο επίσης παράδοξο και άδικο σε ορισμένες περιπτώσεις να μη μπορούν, παιδιά Ελλήνων, να λάβουν την ελληνική ιθαγένεια!