Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΕΡΥΣΙΧΘΟΝΑ… (Με τον μύθο του Ερυσίχθονα ασχολήθηκαν πολλοί αρχαίοι ποιητές και μυθογράφοι, όπως ο Καλλίμαχος στον έκτο του ύμνο προς τη Δήμητρα, ο Λυκόφρων, ο Νίκανδρος και ο Οβίδιος. Είναι μια εντυπωσιακή ιστορία που παραμένει επίκαιρη και αποτελεί ένα διαχρονικό μήνυμα στην ανθρωπότητα.) Ο Ερυσίχθονας, ο βασιλιάς της Θεσσαλίας (ο Θεσσαλός) ήταν μυθικός γιος του Μυρμιδόνα ή του Τρίοπα και εγγονός του θεού Ποσειδώνα. Ο Ερυσίχθονας ήταν γνωστός για την ασέβειά του.! νέος, ωραίος, δυνατός και πλούσιος θέλοντας να χτίσει ένα μεγαλοπρεπές παλάτι για να διασκεδάζει με τους φίλους του , κάποια ημέρα διέταξε τους υπηρέτες του να πάνε στο παρακείμενο ιερό άλσος,, (το οποίο είχαν αφιερώσει οι Πελασγοί στη θεά Δήμητρα, )για να κόψουν τα δέντρα, ώστε να μπορέσει να χτίσει με αυτά το παλάτι του. Οι Πελασγοί είχαν φτιάξει στη γη του ένα πανέμορφο άλσος γεμάτο δέντρα (πεύκα, αχλαδιές, φτελιές και γλυκιές μηλιές) και το αφιέρωσαν στη Δήμητρα. Είχαν φυτέψει τα δέντρα τόσο κοντά το ένα στο άλλο που δύσκολα μπορούσε να περάσει ένα βέλος ανάμεσά τους. Η θεά αγαπούσε αυτόν τον τόπο εξίσου παθιασμένα με την Ελευσίνα. Την εποχή εκείνη πιστευόταν πως μέσα σε κάθε δέντρο ζούσε κι από μια νύμφη του δάσους που λεγόταν Δρυάς. Όσο καιρό ζούσε το δέντρο ζούσε κι η νύμφη που κατοικούσε μέσα σ’ αυτό. Τις Δρυάδες προστάτευε η θεά Δήμητρα, η θεά της γεωργίας, και για αυτό το λόγο όλοι οι άνθρωποι έκοβαν ξύλα μόνο όταν τους ήταν απαραίτητα. Ο Ερυσίχθων διέταξε την καταστροφή του άλσους. Έστειλε μια ομάδα είκοσι ανδρών, ο καθένας τόσο δυνατός που μπορούσε να σηκώσει μια ολόκληρη πόλη, οπλισμένους με διπλά τσεκούρια. Οι άνδρες άρχισαν να κόβουν τα δέντρα με μανία. Ανάμεσά τους βρισκόταν μια εντυπωσιακή λεύκα, ένα δέντρο που έφτανε μέχρι τον ουρανό και ήταν αγαπημένο μέρος συνάντησης για τις νύμφες που ζούσαν στο άλσος. Η λεύκα ήταν ιερό δέντρο και μόλις τα τσεκούρια χτύπησαν τον κορμό, ακούστηκε μια μεγάλη κραυγή……… Η ιέρεια της Δήμητρας όρμησε στο άλσος και προσπάθησε να αποτρέψει τον βασιλιά από την μισητή αποστολή του.Οι άνδρες που τον συνόδευαν, έχοντας δει την κατάχρηση που έκανε εξαιτίας της πλεονεξίας του, προσπάθησαν να τον μεταπείσουν,και του είπαν πως φοβόντουσαν μήπως ξεσπούσε πάνω του η οργή της Θεάς Δήμητρας. Ο νεαρός δεν τους άκουσε. όχι μόνο δεν υπολόγισε τις παραινέσεις των ανδρών του αλλά και καταφέρθηκε με σκληρά λόγια τόσο για το δέντρο, τις Δρυάδες αλλά και για την θεά της γεωργίας.Ο Ερυσίχθων βλασφημεί. Ήθελε τα ιερά δέντρα να στολίζουν το σπίτι του για να μπορεί να δίνει εντυπωσιακά δείπνα για τους συντρόφους του. Τα ιερόσυλα λόγια του Ερυσίχθωνα εξόργισαν τη Δήμητρα. Εμφανίστηκε με την κανονική θεϊκή μορφή της, με τα πόδια της να αγγίζουν τη γη και το κεφάλι της να φτάνει στον Όλυμπο. Οι άντρες σκόρπισαν τρομαγμένοι, αφήνοντας τα χάλκινα τσεκούρια βυθισμένα στους κορμούς, αλλά ο Ερυσίχθων δεν μπόρεσε να ξεφύγει. Η Θεά Δήμητρα θυμώνει τον καταδίκασε σε ακόρεστη πείνα βρίσκει την Πείνα, της λέει να πάει να βρει τον Ερυσίχθονα και να του δώσει ένα φιλί στο στόμα. Η Πείνα πηγαίνει, δίνει το φιλί και χάνεται.!!! Εκείνος ξυπνάει κι αισθάνεται λιγούρα. Πεινάει. Τρώει. Πεινάει κι άλλο. Πεινάει ακατάσχετα. Ο Ερυσίχθων τρώει τα πάντα, όμως τίποτα Είκοσι άνδρες του έφερναν φαγητό και δώδεκα υπηρέτες σέρβιραν κρασί. Όσο περισσότερο έτρωγε, όμως, τόσο περισσότερο πεινούσε.Αναγκάστηκε να πουλήσει όλα τα υπάρχοντά του για να αγοράσει τρόφιμα. Τελικά, πούλησε ακόμη και την κόρη του, τη Μήστρα, ως σκλάβα. Ο Ποσειδώνας, ο πρώην εραστής της, την απελευθέρωσε από τα δεσμά και της έδωσε ως δώρο την ικανότητα να μεταμορφώνεται σε όποιο πλάσμα επιθυμούσε. Απελπισμένος από την ανάγκη για περισσότερο φαγητό, ο πατέρας της χρησιμοποίησε το θείο δώρο για να πουλήσει τη Μήστρα ξανά και ξανά, αλλά όλα ήταν μάταια. Ο Ερυσίχθων τρώει τα πάντα, όμως τίποτα δεν μπορεί να χορτάσει την πείνα του. Όταν πια δεν του έχει μείνει κάτι άλλο, τρώει τις ίδιες του τις σάρκες….. ..Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΔΑΣΩΝ ΚΑΙ Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΕΡΥΣΙΧΘΟΝΑ… Στην αρχαία Ελλάδα, οι νόμοι απαγόρευαν την ξύλευση στα ιερά δάση και όριζαν ότι τα άγρια ζώα κυκλοφορούσαν ελεύθερα σε αυτά. Τα πρόστιμα για τους παραβάτες ήταν «τσουχτερά». Έτσι, πολλά ιερά άλση απέκτησαν γρήγορα τη μορφή παρθένων δασών: μεταξύ αυτών, τα ιερά άλση Άργους, Αρτέμιδος στη Σκυλούντα, Δέσποινας στην Αρκαδία, Δωδώνης, Ευμενίδη στον Κολωνό, Διός στην Ολυμπία, το οποίο ανακηρύχθηκε από τον Ηρακλή και ονομάστηκε «Άλτις» κ.α. Αξίζει να σημειωθεί ότι, σε πολλές περιοχές, ακόμη και εκτός ιερών δασών, απαγορευόταν η κοπή περισσότερων από δυο δέντρων ετησίως για κάθε ιδιοκτήτη. Οι ίδιοι οι μύθοι των αρχαίων Ελλήνων, συχνά με μεγάλη σκληρότητα και ωμότητα, «κυοφορούν» διδαχές για την προστασία του περιβάλλοντος και παραβάλουν παραδείγματα προς αποφυγήν. ΣΚΛΗΡΗ Η ΘΕΙΑ ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΘΑ ΠΑΘΟΥΝ ΚΑΙ ΟΣΟΙ ΕΚΑΨΑΝ ΤΑ ΔΑΣΗ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΦΕΥΓΕΙ ΘΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΎΝ, ΟΣΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΟΥΝ, ΔΕ ΘΑ ΜΠΟΡΟΎΝ ΝΑ ΚΆΝΟΥΝ ΤΊΠΟΤΕ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΘΑ ”ΦΑΝΕ ΤΙΣ ΣΑΡΚΕΣ ΤΟΥΣ’ ΜΑΙΡΗ ksipnistere Πλοήγηση άρθρων Καλικάντζαροι Το βρωμερό ψέμα του Ραούφ Ντενκτας
